USA ROADTRIP 2018: Een klein stukje Route 1

Los Angeles – Santa Barbara

De roadtrip is eindelijk los. Gisterochtend vertrokken na een paar heerlijke rustige dagen bij Luuk en Klaudia in Los Angeles.
Omdat ik eigenlijk van af aankomst nog ziek was ben ik blij dat ik me nu wat sterker voel, de frisse zeelucht aankomende dagen zal mij vast ook goed doen! Mijn trip begon hij Hertz op LAX. Handig dat er een pickup adres bij staat op de rental-voucher. echter kan je daar alleen binnenkomen met de pendelbus vanaf de terminal. dus door ochtendspits terug naar de terminal waar ik in de bus ben gestapt om hetzelfde ritje nog een keer te maken maar dit keer kwam ik wel binnen het hek. Goed geholpen door een van de medewerkers, ze probeerde me eigenlijk niets aan te smeren. Ik kreeg een VW Tiguan aangeboden. Aangezien ik zelf in Nederland ook Volkswagen rij heb ik gevraagd om een amerikaan. de compromie was een nieuwe RAV4 die nog maar 60 mile op de teller had staan. Rijd heerlijk! De auto heeft line-assist, adaptieve cruisecontrol en zelf een sensor die door heeft als je te slaperig bent om te rijden. kortom ik kan rustig van het uitzicht genieten.

Aangekomen in Santa Barbara snel mijn Spullen op mijn kamer gegooid en even rondje door de stad gereden. Wat een prachtige stad. Jammer dat het toch wat deprimerend is in de regen. Plus de National Guard stond overal klaar om eventueel te gaan evacueren. Omdat mijn Hostel wel heel centraal breek te liggen heb ik snel mijn auto teruggezet en ben ik een rondje gaan lopen. Door de stortbuien heen een paar plaatjes genomen maar niks noemenswaardig. Jammer van het weer want je kon zien en voelen dat het een heerlijke stad moet zijn in de zon. Ik ben maar de eerste beste kroeg ingekomen. O’mellys. Samen met wat gevaceerde dorpsbewoners en het barpersoneel paar drankjes te hebben gedronken terug naar het hostel gestruimd en nog even met mijn Duitse en Chinese kamergenoten gebabbeld en vlug me bed in gedoken.

_dsf8214
_dsf8684
polaroid

Santa Barbara – Monterey

Vandaag ben ik vertrokken uit Santa Barbara. Vanochtend werden ik en mijn kamergenoten allemaal gewerkt door SMSjes op onze telefoon met waarschuwingen voor flash floods en of wij even wilde evacueren. Dus netjes allemaal omgedraaid en nog even uurtje geslapen. Na een ontbijtje te hebben genuttigd en snel een lunchpakketje in elkaar hebben geflanst ben ik op pad gegaan naar Monterey. Mijn plan was om Highway 101 te nemen tot ik bij het punt had gepasseerd waar de landslide van vorig jaar Highway 1 gesloopt heeft. Doordat dit nog niet gerepareerd is kan je nog niet de hele route uit rijden. Jammer maar dit wist ik vooraf. Als ik binnendoor halverwegen op de weg zou aansluiten zou ik nog steeds een leuke twee uur duurende rit hebben langs de kust. Na een uur tuffen de snelweg af gegaan en binnendoor richting de kust. Hier zie je overal de restanten van de bosbranden. schuren die nog in puin staan en overal een zwarte ondergrond en verbranden eikenbomen. Je ziet wel dat de natuur zich herpakt en de recente regen zal daar ook zeker bij helpen. Toen mijn navigatie mij na ongeveer een half uur links af stuurde had ik wat vraagtekens. ik reed hier namelijk rechtstreekt een militair oefenterein in en moest ook echt door een kazerne poort. Een Noors stel vroeg aan mij of ik wist of je daar heen mochten want iedereen hun navigatie gaf het aan. Ik heb het er op gegokt, het kon inderdaad. In dit gebied zijn sowieso absurd veel militairen oefenterreinen die echt eindeloos zijn. Toch wel beetje een jaloers onderbuik gevoel. Nadat ik de kazernepoort was gepasseerd ging ik over een brug, de eerder genegeerde smsjes en wilde alarmbellen van mijn telefoons werden hier wel ff zichtbaar. Een gigantische woeste modderstroom die aan alle kanten buiten ze oevers kwam. erg indrukkwekend! Nadat ik dit alles achter mij liet kwam ik op een prachtige kronkelroute vol haarspelbochtend en enorm slechte wegen. Onderweg een boel keien ontweken en soms vrijwel geen zicht meer op de weg door de regen in combinatie met laaghangende zeemist. Het werd zowaar een avontuur! Na een uurtje over de berg heen te gaan ongeveer half uurtje afdalen in een treintje van auto’s. Aangekomen aan de prachtige kust liep het helaas even anders. onderaan de T-splitsing stonden honderde auto’s met hetzelfde idee. echter was er eerder die ochtend een landslide geweest en zat ik dus op een stuk van Route 1 waar zowel noord als zuid van me de weg afgesloten was. Kortom er was maar 1 weg terug en dat was dezelfde helse route terug. Het was leuk om een keer te rijden maar 2x was wel even een ander verhaal. Leuk was dat de RV’s allemaal samen een soort camping hadden gevormd op de weg, Zij konden onmogelijk door die bergwegen heen en zaten dus vast tot de weg weer vrij gemaakt zou worden. Goed… rechtsomkeert, Verstand op nul, blik op oneindig. Omdat ik vrijwel direct weg ging had ik ook niet zoveel auto’s voor me reiden en kon ik zelf lekker tempo bepalen. Na een uurtje door de bergen hebben gescheurd te hebben zal de gemiddelde Dakar chauffeur trots op me zijn. Toch nog nuttig al die defensie rijopleidingen. (wat ben ik blij dat ik een 4×4 heb gehuurd!)
Na een giga omweg van nog eens twee uur snel naar me hotel gereden, het was nu al 1600 uur en ik wilde niet de zonsondergang missen. Mijn hotel ziet er uit als een heel leuk hotel in de jaren 60. Maar het voldoet.

Snel de auto voor de tweede keer moeten aftanken vandaag op pad naar Route 1. Ik heb hem nu tot Mcway Waterfalls kunnen rijden en toen ik onderweg was kwam ook nog eens de zon door! Met een grote glimlach een paar mooie foto’s kunnen schieten, maar vooral gigantische genoten! dit was nog eens twee uur extra rijden, maar dat was elke centimeter waard. Route 1 bij zonsondergang rijden is echt een bucketlist hokje die ik mocht afstrepen. Echt een aanrader! Net bij In’N’Out een gezonde maaltijd genuttigd, en nu met een papieren bekertje vol whiskey dit verhaaltje in elkaar tikken. Morgen staat Santa Cruze op de planning. Maar niet voordat ik een bakkie koffie aan zee heb gedaan.

Comments

comments

Share Post :

More Posts